O millo empezou a arder de madrugada,
entre estoupidos vermellos que non deixaban oír
os berros dos amantes a desfacerse.
Amence un ceo co teito afumado. O vento
recolle as cinzas negras moi engorde.
Un home espido no
medio da finca, idiotizado.
Quitámoslle
fotos; pero non fai ademán
de querer falar. Ofrécenlle auga
e tampouco se move.
Máis tarde a escavadora
colleita brazos e pernas.
O campo de millo está rodeado
de altos edificios. Á hora do xantar
as familias pegan o nariz á xanela e miran os carbóns.
Despois chove. O río baixa
negro por entre as casas.
O home espido
atopou un saco e vaga pola rúa.
Un día párao a
policía.
É un dos do
millo, di
un axente
despectivo. E afástanse,
coma se temeran contaxiarse.
O home busca a calor dos escaparates,
entretense nas tendas de mascotas e, para sobrevivir,
lava coches e volca os baldes do lixo.
Pasan as
estacións.
Entre o millo
queimado hai carteis
que anuncian
promocións que están moi ben.
O home do millo coloca ladrillo na estadea
Ao carón latrican
en árabe. El pide tabaco e ás veces danllo,
e outras veces non.
O home leva a man ao pescozo e toca as marcas
das queimaduras. Pola tarde, cando o sol pega nelas
volven doer coma se fosen recentes.
Coma se fosen recentes.
Manuel Darriba
