As súas ideas puntean en min coma agullas de ferro
e atravesan as pálpebras que
forzo a renderse
coa dose exacta.
De novo, o trazado do labirinto
cingue
os berros das mesmas sombras
aos nós que cruzan as liñas do
papel coas da man.
Tentar vomitalo todo e acabar
afogada na náusea.
Os nosos equívocos, dígome a min
mesma,
a vertixe das palabras
encerellándose na lingua
o aire que me asfixia nos
extremos que frecuento.
Constrúo a noite, levántoa sobre
as miñas visións.
Engano as punzadas con pílulas
e déixome calmar na destrución
dos meus dedos.
Lorena Souto
